Woensdag 27 juli - Het Pad van de Goden

VabeneVroeg met de trein naar Sorrento gegaan en vanaf daar de bus naar Positano. Spanende busrit maar prachtig uitzicht vanaf de mooi kustweg. Langs de kustweg hele steile kliffen waar je vanaf je raampje recht naar beneden kijkt. Doordat het een hele smalle weg is constant getoeter, en manouvreren met tegenliggers. Als chauffeur moet je wel wel stalen zenuwen hebben pff...In Positano even rond gelopen, heel leuk en mooi plaatsje. Wel erg druk natuurlijk en wij met onze 'Jezus sandalen' vielen een beetje uit de toon tussen alle mondaine mensen en winkeltjes maar morgen komen we hier nog per boot dus kijken we nog eens rustig. Bij de VVV even geinformeerd en we moesten rennen om de bus naar Nocelle te nemen waar het begin (of einde) van de wandeling is. De busrit ging al een stuk omhoog en dat moest ook wel want het pad 'Sentiro Deigli Dei ( het pad van de goden) ligt hoog in de bergen. In Nocelle nog even zoeken, een prachtig klein dorpje trouwens. De wandeling aou starten bij het, hoe kan het ook anders, Lemonpoint. Was al erg grappig naturlijk, dit bleek een lunch en koffietentje te zijn geheel in het citroenthema maar heel leuk in elkaar geknutseld met natuurlijke materialen heel verfrissend vergeleken met alle mondaine en chique uitstraling aan de kust. Daar een lekkere stevige lunch genomen en aan onze wandeling begonnen. We begonnen al meteen met een stijging van zo'n 200 meter en zagen ook alleen maar mensen in tegenovergestelde richting lopen, wij hadden natuurlijk weer de moeilijkste kant gekozen haha maar wel leuk beetje uitdaging moet kunnen. De wandeling was echt adembenemend mooi. Maratea was al prachtig maar. Dit slaat echt alles, hoog in de bergen alle drukte achtergelaten n prachtige uitzichten vanuit hoge rotsen en kliffen. Ook leuk om eer eens te wandelen in olaats van fietsen. De bergschoenen hadden we maar niet gedaan vanwege de hitte maar as misschien el iets beter geweest, nu moest je wel goed kijken waar je liep veel rotsachtige paden en klimmetjes maar dat maakte de wandeling heel leuk. Er stond zo'n 3 uur voor maar wij waren al in 1,5 uur aan het einde in Bomerano. We moesten daar nog eel een tijd wachten voor de bus naar Amalfi en gingen maar even een kopje koffie nemen in het enige tentje dat we zagen. Binnen gevraagd of ze wifi hadden en toen aan de oraat geraakt met de eigenaar, het rook er binnen zo lekker en raakten aan de praat over eten. Het was een restaurant met biologische keuken en hij was ook hele tijd druk met buiten in al zijn bloembakken om kruiden en sla te knippen. Ik moest ook echt zijn biologische wijn proeven en buiten bij Frits kwam hij met nog meer wijn aanzetten. Hij wist ook veel van kruiden af en volgens hem moest ik Vabene (ijzerkruid) stampen en een papje met bloem en water van maken voor op mijn knie. Voor de gezelligheid maar een fles wijn van hem gekocht, weet niet of we hem in NL nog lekker vinden... Dat is dan ook weer het leuke dat het hier wat toeristischer is want hier spreken de meeste mensen Engels zodat je ook eens een gesprek kan voeren.

De bus uiteindelijk naar Amalfi genomen en vanaf daar naar Sorrentoe, weer genoten van het prachtige uitzicht maar ook blij dat we er waren, enigzins misselijkmakend zo'n busrit. 'S avonds